Κάποια στιγμή οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι κάνουμε σωστά και τι μπορούμε να κάνουμε καλύτερα ώστε οι μικροί και εξελίξιμοι παίκτες στην Κύπρο να παίρνουν ουσιαστικό ρόλο στις ομάδες τους. Όχι ως «συμπλήρωμα» ρόστερ, αλλά ως πραγματικά κομμάτια του παρόντος και του μέλλοντος.
Του Αντώνη Κατσαρού
Στην κυπριακή πραγματικότητα, πάντως, υπάρχει μία βασική διαφορά σε σχέση με όσα συμβαίνουν αλλού (με παράδειγμα προς αποφυγή την Ελλάδα): ο κόσμος δεν δυσανασχετεί όταν βλέπει δικά μας παιδιά να παίζουν. Αντιθέτως, χαίρεται να τα στηρίζει. Θέλει να τα δει να εξελίσσονται, να παίρνουν ευθύνες, να αντέχουν στην πίεση. Η κερκίδα στην Κύπρο αγκαλιάζει τον Κύπριο παίκτη, δεν τον αποδοκιμάζει επειδή είναι άπειρος.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι να μεταφέρουμε την ευθύνη αποκλειστικά στους προπονητές ή να στοχοποιούμε τους ξένους παίκτες. Οι ομάδες χρειάζονται ανταγωνισμό και ποιότητα. Το ερώτημα είναι αν δημιουργούμε τις συνθήκες ώστε οι νεαροί να είναι πραγματικά έτοιμοι όταν έρθει η στιγμή τους.
Και εδώ μπαίνει μια σημαντική παράμετρος: ο χρόνος συμμετοχής δεν χαρίζεται. Κερδίζεται. Στην προπόνηση, στην καθημερινότητα, στη συνέπεια. Δεν αρκεί κάποιος να είναι γηγενής για να θεωρεί ότι δικαιούται ρόλο. Πρέπει να δείχνει, κάθε μέρα, ότι μπορεί να ανταποκριθεί. Ότι αντέχει την ένταση, ότι κατανοεί το παιχνίδι, ότι βελτιώνεται.
Παράλληλα, οι διοικήσεις οφείλουν να στηρίξουν ένα πλάνο και να δώσουν χρόνο στους προπονητές να δουλέψουν με αυτά τα παιδιά. Η ανάπτυξη δεν έρχεται με αποφάσεις πανικού ούτε με ημίμετρα, όπως αυξομειώσεις στον αριθμό γηγενών ή ξένων. Έρχεται με υπομονή, συνέπεια και ξεκάθαρη στρατηγική.
Το πρόβλημα ή καλύτερα η πρόκληση δεν είναι μονοδιάστατη. Χρειάζεται κοινή κατεύθυνση: από Ομοσπονδία, σωματεία, προπονητές και παίκτες. Το θετικό είναι ότι το κοινό είναι ήδη έτοιμο να στηρίξει. Το ερώτημα είναι αν όλοι οι υπόλοιποι είμαστε έτοιμοι να απαιτήσουμε (και να προσφέρουμε) περισσότερα.
Και τα γράφω όλα αυτά παρακολουθώντας έναν 18χρονο Ισπανό, τον Ντιέγκο Νιέμπλα, να μπαίνει στο παρκέ χωρίς φόβο. Σε μια ομάδα όπως η Μανρέσα του 11-7 στο EuroCup, ο Ζεράρ Φερνάντεθ δεν διστάζει να του δώσει σημαντικό χρόνο συμμετοχής. Κι ο μικρός ανταποκρίνεται! Δεν «κρύβεται», δεν παίζει απλώς για να συμπληρώσει λεπτά. Απέναντι στον Άρη Θεσσαλονίκης σημείωσε 14 πόντους, δείχνοντας ότι όταν ένας νεαρός παίκτης είναι έτοιμος και δουλεμένος. Αυτό είναι το ζητούμενο: εμπιστοσύνη με απαιτήσεις και απόδοση με συνέπεια.
Γιατί το ταλέντο υπάρχει. Αυτό που μένει είναι να το δουλέψουμε σωστά και να του δώσουμε χώρο, με ευθύνη και όχι με εφησυχασμό.
