Η σημερινή παρουσία δύο ξένων διαιτητών στον τελικό άνοιξε ξανά τη συζήτηση γύρω από το μοντέλο διαιτησίας στο κυπριακό μπάσκετ. Ένα θέμα που ίσως πρέπει να το δούμε με περισσότερη ψυχραιμία, αλλά και με ειλικρίνεια.
Στους δύο ημιτελικούς του Final Four υπήρχε ένας μόνο ξένος διαιτητής σε κάθε παιχνίδι και, αξιοσημείωτο, δεν υπήρξε κανένα σοβαρό παράπονο από καμία ομάδα. Οι αγώνες κύλησαν ομαλά, το παιχνίδι είχε ρυθμό και η συζήτηση μετά το τέλος ήταν καθαρά αγωνιστική.
Στον σημερινό τελικό όμως είδαμε κάτι διαφορετικό. Η διαιτητική τριάδα με δύο ξένους διαιτητές και τον Κυριάκο Χρήστου είχε αρκετές στιγμές που δημιούργησαν απορίες και αντιδράσεις. Καταγράφηκαν αρκετά διαιτητικά λάθη και από τις δύο πλευρές, κάτι που αναγνώρισαν ακόμη και οι νικητές του αγώνα, οι οποίοι εξέφρασαν τα παράπονά τους με σαφήνεια.
Και εδώ γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα.
Μήπως τελικά η παρουσία περισσότερων ξένων διαιτητών δεν είναι πάντα η λύση;
Οι ξένοι διαιτητές έχουν εμπειρία και ποιότητα, όμως πολλές φορές δεν γνωρίζουν σε βάθος τις ιδιαιτερότητες του κυπριακού πρωταθλήματος. Δεν γνωρίζουν πλήρως τους παίκτες, τις συνήθειες των προπονητών, τον τρόπο που εξελίσσονται τα παιχνίδια και τη γενικότερη κουλτούρα μέσα στο παρκέ. Αυτά είναι στοιχεία που πολλές φορές παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαχείριση ενός αγώνα υψηλής έντασης.
Ίσως λοιπόν η λύση να βρίσκεται στη χρυσή τομή.
Αντί για δύο ξένους διαιτητές, θα μπορούσε να εξεταστεί το μοντέλο όπου υπάρχει maximum ένας ξένος διαιτητής στην τριάδα, πλαισιωμένος από δύο Κύπριους που γνωρίζουν πολύ καλύτερα το περιβάλλον του πρωταθλήματος.
Έτσι επιτυγχάνεται:
• ισορροπία εμπειρίας και γνώσης του πρωταθλήματος
• καλύτερη διαχείριση των αγώνων
• λιγότερες παρεξηγήσεις μέσα στο παρκέ
Το κυπριακό μπάσκετ έχει ανάγκη από σωστές αποφάσεις και από ένα μοντέλο διαιτησίας που θα βοηθά το παιχνίδι να εξελίσσεται, χωρίς να γίνεται η διαιτησία το βασικό θέμα συζήτησης μετά από έναν μεγάλο αγώνα.
Η συζήτηση αυτή δεν γίνεται για να στοχοποιηθεί κανείς. Γίνεται γιατί όλοι θέλουμε το ίδιο πράγμα: καλύτερο και πιο δίκαιο μπάσκετ.
Και ίσως το μοντέλο με maximum έναν ξένο διαιτητή να είναι μια λύση που αξίζει να συζητηθεί σοβαρά για το μέλλον.
