Ακούγεται το τελευταίο διάστημα πως η Ισλανδία, μετά τη νίκη της επί της Λιθουανίας, πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα για την Κύπρο όσον αφορά την εξέλιξη της Εθνικής ομάδας ανδρών. Κάτι που, βέβαια, το έχουμε πει πολλές φορές (σε σημείο να γινόμαστε κουραστικοί) στο παρελθόν, από την πρώτη κιόλας πρόκριση των «Βίκινγκς» στο Ευρωμπάσκετ του 2019.
Του Αντώνη Κατσαρού
Καταλαβαίνετε λοιπόν πως κοντεύουν να περάσουν δέκα χρόνια από τότε κι εμείς ακόμα λέμε ότι «πρέπει να γίνει παράδειγμα» χωρίς να έχουμε ακολουθήσει στην πράξη, ούτε ένα ουσιαστικό βήμα από τη δική τους πορεία.
Γιατί η εξέλιξή τους, όπως έχει καταγράψει ο Vidar Halldorsson στην έρευνά του «Sport in Iceland: How Small Nations Achieve International Success» (έκδοση 2017), ξεκίνησε από τις εγκαταστάσεις. Και στην Κύπρο οι εγκαταστάσεις μας έχουν ακόμη πολύ δρόμο μέχρι να πούμε ότι βρισκόμαστε σε καλό επίπεδο.
Το ζήτημα, όμως, είναι ευρύτερο. Και θεωρώ πως απαιτεί γενναίες αποφάσεις από το κράτος, ώστε να υπάρξει μια συνολική λύση σε αυτό το μείζον θέμα.
Καλώς ή κακώς (κακώς, κατά τη γνώμη μου), οι περισσότερες αθλητικές εγκαταστάσεις και κυρίως τα κλειστά γήπεδα, βρίσκονται στη δικαιοδοσία των σχολείων της χώρας. Άρα, τη διαχείριση έχουν οι Σχολικές Εφορείες. Κι εδώ δημιουργείται ένα πρόβλημα που, σε πολλές περιπτώσεις, παίρνει τεράστιες διαστάσεις.
Αθλητικά σωματεία βρίσκονται σε αδιέξοδο, γιατί οι Σχολικές Εφορείες για διάφορους λόγους δεν προχωρούν σε αναβαθμίσεις. Ούτε καν σε βασικές διορθωτικές κινήσεις. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα σωματείων που έχουν την πρόθεση μέχρι και να αποκομιστούν το κόστος της αναβάθμισης, αλλά και πάλι τίποτα. Τα πράγματα κολλάνε πίσω από κλειστές πόρτες γραφείων και αποτελέσματα δεν βλέπουμε παρά μόνο αν κάποιο θέμα πάρει δημοσιότητα. Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις που ακόμη και μετά την δημοσιοποίηση ενός θέματος, τα πράγματα εξακολουθούν να μένουν στάσιμα.
Τρανό παράδειγμα, η καταστροφή του παρκέ του Αχιλλέα Καϊμακλίου, ενώ πρόσφατα είδαμε και τον φωτισμό του γηπέδου να είναι αρκετά… «ρομαντικός» σε αγώνα πρώτης κατηγορίας.
Και τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Αν καθίσουμε να τα καταγράψουμε, θα χρειαστούν πολλά άρθρα και αμέτρητες ώρες δουλειάς.
Δυστυχώς, αν θέλουμε πραγματική ανάπτυξη στον αθλητισμό, πρέπει να ληφθούν γενναίες αποφάσεις για να διορθωθούν οι εγκαταστάσεις μας.
Κατά τη γνώμη μου, πρώτο και σημαντικότατο βήμα είναι η δημιουργία ενός Υφυπουργείου Αθλητισμού, που θα έχει κάτω από την «ομπρέλα» του οτιδήποτε αφορά τον αθλητισμό, και σε αυτά θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται και τα σχολικά γήπεδα. Οι Σχολικές Εφορείες δεν μπορούν (αποδεδειγμένα) να φέρουν εις πέρας αυτόν τον ρόλο όπως απαιτείται. Χρειάζεται κάτι πιο συγκεκριμένο, με ξεκάθαρες αρμοδιότητες, χρονοδιαγράμματα και έλεγχο, ώστε να φέρνει άμεσα αποτελέσματα και όχι «μπαλώματα» και προχειρότητες.
Το θέμα είναι τεράστιο και λίγες γραμμές δεν μπορούν ούτε να το αναδείξουν πλήρως, ούτε φυσικά να το λύσουν. Το ζητούμενο, όμως, είναι ένα: κάτι πρέπει να γίνει. Όχι σήμερα. Από το 2019.
