Ο Κεραυνός Στροβόλου έφτασε πολύ κοντά στο να κατακτήσει το ΚΥΠΕΛΛΟ ECOMMBX. Έφτασε κοντά, αλλά δεν τα κατάφερε. Και όσο κι αν μπορεί κάποιος να μιλήσει για «άδειασμα», αυτό δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την απώλεια ενός τίτλου.
Γράφει ο Νεοκλής Θεοχαρίδης
Η πραγματικότητα είναι ότι ο Κεραυνός έκανε δύο εξαιρετικά παιχνίδια απέναντι στην ΑΕΚ και την κέρδισε κατά κράτος. Δύο νίκες δίκαιες, πειστικές, που έδειξαν ότι η ομάδα είχε βρει τον τρόπο να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο που τα τελευταία χρόνια αποτελεί τον μεγάλο της ανταγωνιστή στο κυπριακό μπάσκετ.
Όταν όμως μια ομάδα συγκεντρώνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα σε έναν συγκεκριμένο αντίπαλο, όταν δουλεύει αγωνιστικά και ψυχολογικά για το πώς θα τον νικήσει ενόψει Κυπέλλου και Πρωταθλήματος, τότε είναι φυσικό επακόλουθο να υπάρξει μια μικρή εκτόνωση μετά την επιτυχία.
Αυτό το «άδειασμα» είναι ανθρώπινο. Είναι ψυχολογικό. Και πολλές φορές εμφανίζεται ακριβώς τη στιγμή που μια ομάδα θεωρεί ότι έχει ξεπεράσει το πιο δύσκολο εμπόδιο.
Όμως εδώ βρίσκεται και η μεγάλη διαφορά των ομάδων που θέλουν να πρωταγωνιστούν πραγματικά.
Ο Κεραυνός, αν θέλει να ελπίζει σε κάτι μεγαλύτερο, αν θέλει να διεκδικήσει το πρωτάθλημα και να αντέξει στις κλειστές σειρές των play-offs όπου οι ομάδες παίζουν κάθε δύο ή τρεις μέρες μεταξύ τους, πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται ακριβώς αυτές τις στιγμές.
Το ζήτημα δεν είναι αν θα υπάρξει άδειασμα. Το ζήτημα είναι πώς μια μεγάλη ομάδα αντιδρά σε αυτό. Με σοβαρότητα, συγκέντρωση και πνευματική ετοιμότητα.
Και κυρίως: χωρίς δικαιολογίες.
Γιατί απέναντί του ο Κεραυνός βρήκε μια ΑΕΛ που διψούσε.
Βρήκε την Κάλια Παπαδοπούλου με τεράστια δίψα για επιτυχία.
Βρήκε μια ομάδα που ήθελε να επιστρέψει στους τίτλους.
Βρήκε έναν Μάικλ Λοϊζίδη που είχε υποσχεθεί στον κόσμο της ομάδας ότι η ΑΕΛ θα επιστρέψει στις κατακτήσεις.
Και όταν αυτά τα στοιχεία συνδυάζονται με έναν κόσμο που σπρώχνει την ομάδα του με πάθος, τότε δεν αφήνουν περιθώριο στον αντίπαλο να «χαλαρώσει».
Η ΑΕΛ πήρε το Κύπελλο γιατί το ήθελε περισσότερο εκείνη τη στιγμή.
Για τον Κεραυνό όμως αυτή η ήττα μπορεί να αποδειχθεί κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια απλή απώλεια τίτλου: ένα μεγάλο μάθημα.
Ένα μάθημα για την ομάδα.
Ένα μάθημα για τον οργανισμό.
Και κυρίως ένα μάθημα για τον κόσμο που πίστεψε ότι ο πρώτος τίτλος της χρονιάς ήταν ήδη πολύ κοντά.
Η σεζόν δεν τελείωσε.
Το πρωτάθλημα είναι μπροστά.
Και εκεί θα φανεί αν αυτό το μάθημα θα μετατραπεί σε δύναμη.
Γιατί στο υψηλότερο επίπεδο, οι τίτλοι δεν κρίνονται μόνο στο ταλέντο.
Κρίνονται στο ποιος πεινάει περισσότερο. 🏀
