Η γιορτή του μπάσκετ και το ερώτημα που δεν μπορούμε να αγνοούμε
Το Final Four του Κυπέλλου πλησιάζει και, θεωρητικά, πρόκειται για τη μεγάλη γιορτή της κυπριακής καλαθόσφαιρας. Συμμετέχουν ιστορικές ομάδες, ομάδες με τίτλους, με κόσμο και με παράδοση. Είναι από εκείνες τις στιγμές που το άθλημα θα έπρεπε να γεμίζει το γήπεδο, να δημιουργεί ατμόσφαιρα και να θυμίζει γιατί το μπάσκετ στην Κύπρο έχει γράψει τη δική του ιστορία.
Και όμως, την ίδια στιγμή γεννιέται ένας έντονος προβληματισμός.
Πώς μπορούμε να μιλάμε για επιστροφή του κόσμου στα γήπεδα όταν, τη στιγμή που ο κόσμος θέλει να έρθει, του λέμε ότι δεν μπορεί;
Τα τελευταία χρόνια όλοι στον χώρο του μπάσκετ — ομάδες, παράγοντες, προπονητές, δημοσιογράφοι — λέμε το ίδιο πράγμα: πρέπει να επιστρέψει ο κόσμος στα γήπεδα. Να ξαναγεμίσουν οι κερκίδες, να δημιουργηθεί ξανά η ατμόσφαιρα που κάνει το άθλημα όμορφο.
Όμως, όταν φτάνει η στιγμή που υπάρχουν ομάδες με κόσμο, ξαφνικά εμφανίζεται το επιχείρημα της αστυνόμευσης.
Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό και εύλογο:
πράγματι υπάρχει αδυναμία αστυνόμευσης ενός αγώνα μπάσκετ με μερικές εκατοντάδες φιλάθλους;
Διότι όλοι έχουμε δει τι συμβαίνει σε άλλα αθλήματα.
Στο ποδόσφαιρο διεξάγονται αγώνες με χιλιάδες φιλάθλους και η αστυνόμευση γίνεται κανονικά. Πρόσφατα είδαμε αγώνα στο «Άλφα Μέγα» με περίπου 7.000 φιλάθλους της μίας ομάδας και εκατοντάδες της άλλης, χωρίς να δημιουργηθεί κάποιο ζήτημα.
Ακόμη και σε μικρότερα αθλήματα, όπως το φούτσαλ, υπάρχουν αγώνες με αρκετό κόσμο και η αστυνόμευση πραγματοποιείται κανονικά.
Άρα το θέμα δεν φαίνεται να είναι αν μπορεί να γίνει αστυνόμευση.
Το θέμα είναι πώς θέλουμε να είναι το μπάσκετ στην Κύπρο τα επόμενα χρόνια.
Γιατί αν κάθε φορά που προκύπτει ένα παιχνίδι με δύο ομάδες που έχουν κόσμο οδηγούμαστε σε περιορισμούς, τότε το μήνυμα που στέλνεται είναι λάθος.
Δεν μπορούμε από τη μία να ζητούμε από τον κόσμο να επιστρέψει στα γήπεδα και από την άλλη να του λέμε ότι δεν μπορεί να έρθει.
Το κυπριακό μπάσκετ έχει ήδη περάσει δύσκολες στιγμές με άδεια γήπεδα. Χρειάστηκαν χρόνια για να ξαναδημιουργηθεί ενδιαφέρον, να επιστρέψουν οικογένειες, παιδιά και φίλαθλοι στις κερκίδες. Αυτή η προσπάθεια δεν πρέπει να χαθεί.
Και ίσως εδώ να έρχεται και ένας δεύτερος προβληματισμός.
Αν πράγματι υπάρχουν δυσκολίες στη διαχείριση ενός Final Four με δύο παιχνίδια την ίδια ημέρα, τότε μήπως πρέπει να επανεξεταστεί ο ίδιος ο θεσμός;
Μια πιθανή λύση θα μπορούσε να είναι η διεξαγωγή των ημιτελικών σε διαφορετικές ημέρες. Δηλαδή ένας αγώνας τη μία ημέρα και ο άλλος την επόμενη, ώστε να είναι πιο εύκολη η διαχείριση της αστυνόμευσης και να δοθεί η δυνατότητα σε περισσότερο κόσμο να βρεθεί στο γήπεδο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ουσία είναι μία:
Το μπάσκετ χρειάζεται τον κόσμο του.
Χωρίς κόσμο δεν υπάρχει ατμόσφαιρα, δεν υπάρχει γιορτή, δεν υπάρχει το συναίσθημα που κάνει τον αθλητισμό ξεχωριστό.
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι απλώς να διεξαχθούν οι αγώνες με ασφάλεια.
Το ζητούμενο είναι να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε ο κόσμος να επιστρέψει πραγματικά στα γήπεδα.
Και αυτό είναι κάτι που αφορά όλους: ομοσπονδία, ομάδες, πολιτεία και φυσικά την αστυνομία.
Γιατί αν θέλουμε πραγματικά το μπάσκετ να μεγαλώσει ξανά, τότε η γιορτή του Κυπέλλου πρέπει να είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομά της:
μια πραγματική γιορτή του μπάσκετ, με τον κόσμο στις κερκίδες. 🏀
