Μιλάει ο κόσμος … και μιλάει ο κόσμος του CB
Η Μαρία τοποθετήθηκε και μας έκανε τακ..
Αναλυτικά!
Ήθελα κι εγώ εδώ και μέρες να πάρω θέση πάνω στο θέμα τον παιδιών κάτω από εθνικές ομάδες στο μπάσκετ, έχοντας διαβάσει πολλά σχόλια από γονείς, προπονητές και ανθρώπους του χώρου. Δεν θα πω ότι γνωρίζω περισσότερα από κανέναν. Είμαι όμως μάνα. Μάνα τριών ανήλικων αθλητών που δίνουν την ψυχή τους σε κάθε προπόνηση και κάθε αγώνα, κάνουν όνειρα, έχουν στόχους και προσπαθούν καθημερινά.
Και πραγματικά, είναι κρίμα να βλέπουμε τόσο κακεντρεχή σχόλια για ανήλικα παιδιά. Να συγκρίνουμε παιδιά μεταξύ τους, να λέμε ποιος «άξιζε» και ποιος όχι, ποιος «έχει μέσο» ή ποιος «θα έπρεπε να είναι στη θέση κάποιου άλλου».
Έχουμε άραγε σκεφτεί πώς νιώθει ένα παιδί όταν διαβάζει όλα αυτά; Ένα παιδί που ήδη μπορεί να είναι απογοητευμένο ή να αμφισβητεί τον εαυτό του;Δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Να πάνε, να παίξουν, να το χαρούν και να τα δώσουν όλα. Γιατί στο τέλος αυτό θα θυμούνται.
Και όπως λένε: «Δεν υπάρχει ήττα. Υπάρχει μάθηση.» Από κάθε εμπειρία αυτά τα παιδιά έχουν κάτι να κερδίσουν.
Ας τα στηρίξουμε λοιπόν είτε είναι μέσα είτε έξω από μια αποστολή, είτε κερδίζουν είτε χάνουν.
Ας αφήσουμε τα παιδιά να είναι παιδιά και ας μην γινόμαστε εμείς οι μεγάλοι κακεντρεχείς άνθρωποι στο όνομα του αθλητισμού. 
Γιατί ο αθλητισμός υποτίθεται ότι μας μαθαίνει να αγωνιζόμαστε, να σεβόμαστε, να σηκωνόμαστε όταν πέφτουμε και να γινόμαστε καλύτεροι. Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον εμείς να δίνουμε στα παιδιά το σωστό παράδειγμα.
