Μεγάλη συνέντευξη Κάλιας Παπαδοπούλου: “Σαν άνθρωπος μου αρέσουν οι προκλήσεις”

0

Μεγάλη συνέντευξη παραχώρησε η Κάλια Παπαδοπούλου στο ένθετο Super Sport της εφημερίδας Αλήθεια και στον αγαπητό συνάδελφο Θεόδωρο Κόμπο.

Αναλυτικά:

Ένα όνομα, μια ιστορία! Η Κάλια Παπαδοπούλου είχε μια πλούσια καλαθοσφαιρική καριέρα στην Κύπρο και στο εξωτερικό, φτάνοντας στο σημείο να χαρακτηριστεί και ως θρύλος του γυναικείου κυπριακού μπάσκετ. Συγκεκριμένα, φόρεσε τη φανέλα της ΑΕΛ Λεμεσού (1993-1998, 2011-2016), του Κεραυνού Στροβόλου (2010-2011), αλλά δεν περιορίστηκε εντός συνόρων και έπαιξε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Μέγα Αλέξανδρου Θεσσαλονίκης (Α1, 1998-2001), του Θερμαϊκού Θέρμης (Α2, 2001-2003), του Α.Π.Σ. Siemens (Α1, 2004-2005), αλλά και του Α.Ο. Χανίων (Α1, 2009-2010). Βέβαια είχε πέρασμα και από τη γαλλική Λαβεϊρόν Ντρομ (2008-2009).

Πέραν της αθλητικής καριέρας που διέγραψε στο παρελθόν, η Κάλια Παπαδοπούλου έχει γράψει ιστορία και ως προπονήτρια. Η δουλειά που της ανατέθηκε ως head coach στο ανδρικό τμήμα μπάσκετ της ΑΕΛ την κατέστησε ως την πρώτη γυναίκα στην Ευρώπη, που ανέλαβε πρώτη προπονήτρια σε ανδρική ομάδα πρώτης κατηγορίας! Η θρυλική μορφή της ΑΕΛ και του κυπριακού μπάσκετ παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα μας, για την καριέρα της ως παίκτρια και ως προπονήτρια, για τους τίτλους που πανηγύρισε και για τα σπουδαία επιτεύγματά της.

Οι εμπειρίες σου στο εξωτερικό και οι τίτλοι με την ΑΕΛ σε βοήθησαν στην προπονητική σου καριέρα;

Ξεκίνησα την μπασκετική μου διαδρομή από την ΑΕΛ, είμαι γέννημα θρέμα της ομάδας. Σε ηλικία 18 ετών πήγα στη Θεσσαλονίκη για σπουδές, όπου τελείωσα γυμναστική ακαδημία με ειδικότητα μπάσκετ. Εκεί ανέβηκα αγωνιστικό επίπεδο, διότι αγωνίστηκα σε ομάδες της πρώτης κατηγορίας της Ελλάδας, όπου τότε ήταν ένα μεγάλο και άπιαστο όνειρο. Μου δόθηκε η ευκαιρία να αγωνιστώ δίπλα από καταξιωμένες αθλήτριες που διέπρεψαν στη συνέχεια στο εξωτερικό. Κέρδισα πάρα πολλές εμπειρίες από διάφορους προπονητές, που από τον καθένα πήρα από κάτι. Η εμπειρία στη Γαλλία ήταν μοναδική. Είχα την ευκαιρία να αγωνιστώ με αθλήτριες από διάφορες εθνικότητες και μάζεψα στη βαλίτσα της επιστροφής μου μετά από δέκα χρόνια στο εξωτερικό πάρα πολλές εμπειρίες και όμορφες στιγμές. Όταν έφυγα από την Κύπρο, έμοιαζε πολύ μακρινό για μια Κύπρια καλαθοσφαιρίστρια να παίξει στην πρώτη κατηγορία της Ελλάδας. Είχα πάρει τηλέφωνο τον αείμνηστο Γιώργο Θυρώτο που ήταν καθηγητής και προπονητής μου και του εξέφρασα την ανησυχία εάν μπορώ να παίξω απευθείας στην πρώτη κατηγορία της Ελλάδας και μου είπε μην το φοβηθείς, μπορείς να το καταφέρεις. Οπότε μου έδωσε ένα έξτρα κίνητρο. Έτσι και εγώ ως προπονήτρια βάζω στην ομάδα μου νεαρούς αθλητές χωρίς να το φοβηθώ.

Η προοπτική του εξωτερικού υπήρχε πάντα στο μυαλό σου;

Από πολύ μικρή αγωνιζόμουν στη γυναικεία ομάδα της ΑΕΛ. Σε ηλικία 13 ετών ήμουν στην πρώτη ομάδα, σε ηλικία 14 ετών κλήθηκα στην Εθνική γυναικών και έναν χρόνο μετά έπαιξα στην Εθνική Γυναικών. Συναναστράφηκα με αθλήτριες μεγαλύτερες από εμένα. Ήμουν αρκετά ώριμη στο σχολείο κι αυτή η ωριμότητά μου έδινε ένα έξτρα κίνητρο. Σε ηλικία 16 ετών μετά τους πρώτους μου αγώνες με την Εθνική στους μικρούς αγώνες κρατών Ευρώπης, άρχισα να φαντάζομαι το μέλλον μου και την εξέλιξή μου, χωρίς να έχω οικογένεια αθλητική που να με βοηθήσει. Μόλις πήγα Θεσσαλονίκη και ξεκίνησα να παίζω στην πρώτη κατηγορία ήμουν πάρα πολύ ενθουσιασμένη, ήθελα να μείνω εκεί και τελικά έμεινα οκτώ χρόνια.

Τι κρατάς ως αθλήτρια και ποια είναι η σημαντικότερη στιγμή σου;

Το τετριμένο είναι οι τίτλοι, αλλά για μένα δεν είναι οι τίτλοι. Είναι τα μαθήματα που έπαθα και έμαθα όλα αυτά τα χρονιά, οι στιγμές που κατέγραψα γνωρίζοντας αθλήτριες, προπονητές και κόσμο. Οι φιλικές σχέσεις που δημιούργησα από τα παιδικά μου χρόνια μέσα από το μπάσκετ. Δύο θεωρώ πως ήταν οι σημαντικότερες στιγμές μου. Όταν απόφασισα να σταματήσω το 2017 και ήμουν στην ΑΕΛ η οποία είχε πάρει 11 συνεχόμενους τίτλους, εκείνη τη χρονιά χάσαμε το πρωτάθλημα από τον Κεραυνό με 3-2 μέσα στον Στρόβολο. Αν και χάσαμε το πρωτάθλημα, το πιο σημαντικό ήταν το standing ovation από όλο τον κόσμο που ήταν στο γήπεδο. Από αντίπαλους, από τον κόσμο, από συμπαίκτες και προπονητές. Η δεύτερη πιο σημαντική στιγμή μου ήταν η ανακήρυξή μου από τον ΚΟΑ και την ΚΟΕ ως «πρέσβειρα του ευ αγωνίζεσθαι», που ήρθε από το γενικότερο φάσμα του αθλητισμού. Αυτή η διάκριση για τίμιο παιχνίδι ήταν κάτι που πρέσβευα προφανώς και το θεωρώ πολύ τιμητικό.

Προπονητική καριέρα

Πώς προέκυψε η προπονητική σου καριέρα;

Με την προπονητική είχα ασχοληθεί με κάποιες ομάδες στην Ελλάδα, παράλληλα με το μπάσκετ. Όταν επαναπατρίστηκα για δύο χρόνια το 2006-08 είχα αναλάβει τις κορασίδες της ΑΕΛ, όπου δύο παίκτριες αυτήν τη στιγμή αγωνίζονται στη γυναικεία ομάδα της ΑΕΛ. Η Πέτρα Όρλοβιτς και η Ανθία Παπαδούρη, τις οποίες είχα παίκτριες και κατακτήσαμε τον τίτλο. Μετά, το 2012 ανέλαβα το εφηβικό της ΑΕΛ μέχρι το 2014 και ταυτόχρονα ήμουν και βοηθός προπονήτρια στο ανδρικό τμήμα. Πανηγύρισα τίτλους back 2 back πρωτάθλημα και κύπελλο με το εφηβικό τις σεζόν 2012-14. Είχα στην ομάδα μου τρία παιδιά, τον Χρίστο Εύζωνα, τον Μάριο Μονιάτη και τον Παναγιώτη Μάρκου, όπου έχω την τύχη να τους ξανασυναντώ στην ανδρική ομάδα της ΑΕΛ.

Μετά ανέλαβα το γυναικείο τμήμα της ΑΕΛ. Είχα τον διπλό ρόλο της προπονήτριας και της παίκτριας και ήταν κάτι πολύ δύσκολο. Δεν ήταν εύκολο ακόμα και για τις παίκτριες μου να με δουν και ως καλοθοσφαίστρια και ως προπονήτρια, αλλά λόγω του επαγγελματισμού του χαρακτήρα μου, προσπάθησα να ανταπεξέλθω. Καταφέραμε να πανηγυρίσουμε δύο πρωταθλήματα και δύο κύπελλα και τις χρονιές 2015-2017.

Ακολούθησε η θητεία σου στην Εθνική Κύπρου γυναικών το 2017. Πώς θα περίγραφες την πορεία σας;

Για τέσσερα χρόνια (2013-2017) η Εθνική ήταν απενεργοποιημένη, κάτι που με στεναχωρούσε γιατί εγώ ήμουν αρχηγός της Εθνικής μέχρι το 2013 όπου κατακτήσαμε την 3η θέση στους αγώνες μικρών κρατών. Αν και σταμάτησα σε ηλικία 37 ετών και ένιωθα πως ήρθε η ώρα να σταματήσω, ένας λόγος που με ώθησε ήταν να αναλάβω την εθνική γυναικών για να τη στήσω και να τη δημιουργήσω από το μηδέν. Έπρεπε να αποσυρθώ για να «σκοτώσω» την παίκτρια μέσα μου. Πρόεδρος τότε ήταν ο κ. Λούης Δημητρίου, ο οποίος ταυτίστηκε με το όραμά μου και είπαμε να δημιουργήσουμε έναν κορμό με κάποιες έμπειρες παίκτριες και κάποιες νεαρές, έτσι ώστε να στηθεί ένα τριετές πλάνο και η Εθνική να ξανακάνει τα επόμενα της βήματα σε τρία χρόνια. Προσπαθήσαμε και νομίζω το αποτέλεσμα απέδωσε.

Έφυγες πικραμένη από την Εθνική;

Πικρία δεν θα έλεγα, ας πούμε ότι ο τρόπος που απομακρύνθηκα δεν ήταν ο ενδεδειγμένος. Δεν πειράζει γίνονται αυτά στον χώρο του αθλητισμού. Για να μην παραξηγηθώ όμως, θέλω να τονίσω ότι είναι δικαίωμα της κάθε διοίκησης της ομοσπονδίας να απομακρύνει όποιον προπονητή θεωρεί ότι δεν της κάνει. Ο τρόπος που γίνεται έχει κι αυτός τη σημασία του… Αυτά… παλιά ξινά σταφύλια.

Όταν έλαβες το τηλεφώνημα της διοίκησης να αντικαταστήσεις τον Μάρκο Ασωνίτη ως head coach πώς το έκλαβες;

Μετά το τέλος του πρωταθλήματος στο εφηβικό, είχα συνάντηση με τη διοίκηση και μου έδωσαν δύο επιλογές. Να αναλάβω general manager εξ ολοκλήρου του ανδρικού ή να αναλάβω το πόστο του πρώτου προπονητή. Επειδή σαν άνθρωπος μου αρέσουν οι προκλήσεις και ήταν κάτι που πρώτη φορά θα επιχειρούσα σοβαρά, δέχθηκα την πρόταση για head coach. Η αλήθεια να λέγεται δεν μου αρέσει να αναλαμβάνω ή να φεύγω από μία ομάδα στα μέσα της σεζόν. Όταν μου ζητήθηκε από τον πρόεδρο Μάικλ Λοϊζίδη να αναλάβω το ανδρικό τμήμα της ΑΕΛ για τον τελευταίο μήνα της σεζόν 2022-23, δεν είχαμε στόχους. Ένιωσα πως δεν ήταν το σωστό τάιμινγκ για να αναλάβω την ομάδα, όμως η σχέση που είχα δημιουργήσει με τη διοίκηση πέρα από το επαγγελματικό κομμάτι, δεν μπορούσα να αρνηθώ.

Η ΑΕΛ αν και είναι πρώτη στα πρωταθλήματα τα τελευταία δέκα χρόνια δεν ήταν η ομάδα που έπρεπε να είναι και υπήρχε μια ανομβρία. Παρά την ιστορία που είχε δεν μπόρεσε να επανέλθει και έπεσε και 2η κατηγορία το 2017. Όταν μου ζητήθηκε να βοηθήσω, ήθελα πολύ να συνεισφέρω. Πιστεύω πολύ στο τρίπτυχο διοίκηση, κόσμος και προπονητές-παίκτες και ήθελα να δω ξανά την ΑΕΛ στην κορυφή. Υπήρχε πρόβλημα στο οργανωτικό κομμάτι και γι’ αυτό δέχθηκα να βοηθήσω.

Ο πρόεδρος της ΑΕΛ, Μάικλ Λοϊζίδης ήταν πρόεδρος της χρυσής δεκαετίας της «Βασίλισσας». Πώς είναι η συνεργασία σου μαζί του και ποιοι είναι οι στόχοι σας;

Ο Μάικλ Λοϊζίδης ήταν πρόεδρος της χρυσής δεκαετίας της ΑΕΛ και έχει τις εικόνες και τις εμπειρίες. Προσπαθεί να κάνει κάτι ανάλογο με τότε. Θεωρώ ότι η ενασχόλησή του με το ανδρικό τμήμα ήταν ο κύριος λόγος να αναλάβω προπονήτρια. Είναι ένας άνθρωπος που ήταν πρόεδρος της χρυσής εποχής της ΑΕΛ. Είναι επαγγελματίας, έχει όραμα και ξέρει τη συνταγή για να επανέλθει η ΑΕΛ στον θρόνο της. Νιώθω ότι είμαστε ένα πολύ καλό δίδυμο, διότι έχουμε τον ίδιο στόχο και όραμα και το ίδιο πάθος για να φτάσει εκεί που πρέπει η ομάδα. Επιπλέον, στη διοίκηση υπάρχουν ακόμα δύο άνθρωποι που αφιερώνουν πάρα πολύ ανιδιοτελή χρόνο. Ο Θωμάς Τσαλούπης που βοηθάει στο οργανωτικό κομμάτι και ο Γιώργος Σάββα (εκπρόσωπος Τύπου). Υπάρχει πλάνο τριετίας. Το πιο σημαντικό είναι πως υπάρχει οικονομική σταθερότητα. Ο στόχος είναι να έχουμε μια σταθερή πορεία, να διεκδικήσουμε ό,τι μας αναλογεί και να δοθεί χρόνος σε μικρούς αθλητές που έχουμε επενδύσει.

Ποια είναι η σχέση σου με τη διοίκηση της ΑΕΛ;

Η ΑΕΛ ξεκίνησε να βάζει τις βάσεις για κάτι πιο επαγγελματικό, έχοντας δίπλα της παθιασμένους και ρομαντικούς ΑΕΛίστες. Θεωρώ τον εαυτό μου ρομαντικό στη νέα ιδέα της ΑΕΛ. Ένας από τους λόγους που πάμε καλύτερα από την προηγούμενη σεζόν είναι η σχέση που υπάρχει μεταξύ εμένα και της διοίκησης. Υπάρχει χιούμορ μεταξύ μας και για να επιχειρήσουμε το επόμενο βήμα είναι πρώτα να περνάμε καλά. Αυτό μεταφέρετε και στην υπόλοιπη ομάδα που βλέπει και τη διοίκηση και το προπονητικό τιμ να έχει καλή συνεργασία και πιστεύω πως το ρομαντικό στοιχείο μπορεί να μας πάρει πιο ψηλά.

Όταν ανέλαβες και βρήκες πολύ λίγα άτομα από την περσινή ομάδα πως ήταν για αυτούς όταν άκουσαν την πρόσληψή σου;

Η ομάδα ξαναχτίστηκε σχεδόν από το μηδέν. Από την περσινή ομάδα έμειναν μόνο τέσσερα παιδιά, όπου ο ένας δεν αγωνιζόταν στην ανδρική ομάδα, άρα ουσιαστικά τρία. Ήρθαν τέσσερεις ξένοι και τέσσερεις Κύπριοι. Από αυτούς που έμειναν κανένας δεν είχε θέμα στο άκουσμα της πρόσληψής μου ως προπονήτρια. Γενικότερα στις ομάδες που βρίσκομαι προσπαθώ να φτιάξω καλό κλίμα από την αρχή. Η πρώτη σκέψη έφερνα οποιοδήποτε κομμάτι του παζλ ήταν ο χαρακτήρας και το κίνητρο που είχαν οι καλαθοσφαιριστές. Αυτοί που με ήξεραν έδωσαν και τα μηνύματα στους ξένους παίκτες για το ποια είμαι και δεν είχαμε κάποιο θέμα.

Τι έχεις να πεις για την επιστροφή της ΑΕΛ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις;

Η ΑΕΛ είναι η μοναδική που έχει πάρει ευρωπαϊκό τίτλο. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που συμφωνήσαμε. Παρόλο που δεν είμαστε έτοιμοι και δεν έχουμε ένα ρόστερ 12 παικτών για να ανταπεξέλθουμε σε δύο λίγκες, ο κόσμος της ΑΕΛ διψά για ευρωπαϊκές διακρίσεις και ο στόχος είναι να αποκομίσουμε περισσότερες εμπειρίες που θα μας βοηθήσουν και στο κυπριακό πρωτάθλημα. Η συμμετοχή στη βαλκανική λίγκα είναι για δύο χρόνια. Του χρόνου θα είμαστε πιο έτοιμοι οργανωτικά και αγωνιστικά για να φτάσουμε πιο ψηλά.

Τι συναισθήματα έχεις για το γεγονός ότι είσαι η μοναδική γυναίκα στην Ευρώπη που προπονεί ανδρικό τμήμα σε επίπεδο α’ κατηγορίας;

Ως γυναίκες μπορούμε να ανταπεξέλθουμε σε ρόλους που παλιά θεωρούνταν ανδρικοί, όμως συνάμα νιώθω πολύ όμορφα που είμαι πρώτη προπονήτρια σε ανδρική ομάδα. Κανείς άλλος δεν επιχείρησε κάτι ανάλογο. Ίσως το έκανα επειδή έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και γενικότερα όταν αποφασίζω να αναλάβω κάτι, θέλω να το φτάνω όσο πιο ψηλά γίνεται. Νιώθω τιμή και περηφάνια και ελπίζω να δικαιώσω τις προσδοκίες αυτών που με πίστεψαν.

Το γεγονός πως οι παίκτες έχουν μία γυναίκα προπονήτρια πως το αντιμετωπίζουν;

Εκτός από τους παίκτες που τους είχα στο εφηβικό της ΑΕΛ και συναντηθήκαμε ξανά στο ανδρικό, για τα άλλα παιδιά είναι κάτι πρωτόγνωρο. Είναι η σχέση που δημιουργήσαμε. Είμαι της φιλοσοφίας και καρότο και μαστίγιο. Είμαι αυστηρή μαζί τους, αλλά τους αγαπώ ταυτόχρονα. Νιώθω μεγάλη εκτίμηση από τους παίκτες, λόγω της σχέσης που δημιουργήσαμε από την αρχή. Νιώθω επίσης ότι με προσέχουν και νιώθω την προστασία τους. Είναι ξεχωριστοί και έχουν κάτι που δεν το έχουν άλλες ομάδες.

Γιατί πιστεύεις ότι άλλες ομάδες δεν εμπιστεύονται γυναίκες σε ανάλογες θέσεις;

Σιγά-σιγά πιστεύω ότι όλα θα γίνουν. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχω την τύχη να είμαι η μοναδική γυναίκα προπονήτρια. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε ως σκέψη ούτε από την πλευρά των παραγόντων, ούτε από την πλευρά των γυναικών τέτοια προοπτική, δηλαδή γυναίκα προπονήτρια σε ανδρική ομάδα. Τώρα τουλάχιστον έσπασε αυτό το ταμπού, θέλω να πιστεύω ότι στο μέλλον θα υπάρχουν κι άλλες γυναίκες προπονήτριες τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ευρώπη και είμαι σίγουρη ότι αν τους δοθεί η ευκαιρία θα διαπρέψουν.

Πως είναι για μια γυναίκα να βρίσκεται σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο;
Η Κύπρος είναι μια πολύ μικρή χώρα και βελτιωνόμαστε στο να ανοίξουν οι ορίζοντές μας περισσότερο. Βλέπουμε ικανές γυναίκες να είναι σε σημαντικά πόστα και να διαπρέπουν και να ξεχωρίζουν. Όντως είμαι σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο πάρα πολλά χρόνια, αλλά με τους συνάδελφους μου έχουμε αναπτύξει μια σχέση εκτίμησης και σεβασμού. Ίσως και λόγω της πορείας μου ως αθλήτρια και κέρδισα τον σεβασμό τους, δεν νιώθω καμιά διαφορά.

Ο στόχος σου είναι να κατακτήσεις τίτλο με την ΑΕΛ και στο μέλλον να προπονήσεις μία ευρωπαϊκή ομάδα και να βρεθείς στο Eurocup ή στη Euroleague;

Δεν βάζω μακροπρόθεσμους στόχους, αλλά ο πρώτος μου στόχος που είναι συμβολικός και ιδιαίτερος είναι να κατακτήσω κάποια στιγμή τον τίτλο με το ανδρικό τμήμα της ΑΕΛ. Έχω κατακτήσει τίτλο με τις κορασίδες, έχω κατακτήσει τίτλο με το εφηβικό, έχω κατακτήσει τίτλο ως παίκτρια, έχω κατακτήσει τίτλο ως προπονήτρια στο γυναικείο τμήμα της ΑΕΛ και μένει ένας ακόμη ανεκπλήρωτος στόχος με το ανδρικό τμήμα της ομάδας. Αν έρθει κάποια πρόταση από το εξωτερικό θα το σκεφτόμουν, για την ώρα θέλω να είμαι προσγειωμένη. Το μέλλον θα δείξει.

Ο κόσμος έχει εκτιμήσει την προσπάθεια που γίνεται;
Ο κόσμος ευτυχώς επέστρεψε μετά τον κορωνοϊό. Είχαμε αρκετή συμμετοχή του κόσμου πέρσι, αλλά φέτος κάναμε κάποιες μεγάλες νίκες εκτός έδρας με τον Κεραυνό και τον Απόλλωνα που έφερε τον κόσμο πιο κοντά, βλέποντας πως γίνεται μια προσπάθεια. Ο κόσμος είναι μπασκετικός και δεν τον ενδιαφέρει μόνο το αποτέλεσμα, αλλά θέλει να μην χάνει η ομάδα αμαχητί. Νομίζω φέτος όλα τα παιχνίδια που αγωνιστήκαμε τα παλέψαμε μέχρι το τέλος. Ο κόσμος μας είναι ο έκτος μας παίκτης. Το μήνυμα που θα ήθελα να στείλω στους φιλάθλους μας είναι πως η ΑΕΛ αλλάζει, έχει ξυπνήσει και θέλουμε να μας στηρίζουν όπως κάνουν. Υποσχόμαστε πως σε κάθε παιχνίδι θα είμαστε ανταγωνιστικοί.

Πόσο δύσκολη είναι η δουλειά σου ως προπονήτρια;

Υπάρχει μεγάλη πίεση. Σαν προπονήτρια δεν ασχολούμαι με τους παίκτες μόνο την ώρα που κάνουμε προπόνηση, αλλά με ενδιαφέρει η καθημερινότητά τους και η προσωπική τους ζωή. Θέλω όλα τα παιδιά στην ομάδα να νιώθουν καλά στο περιβάλλον που αγωνίζονται και ό,τι περνά από το χέρι μου να τους το παρέχω. Με ενδιαφέρει οι παίκτες μου να είναι καλά πνευματικά και σωματικά. Δεν είμαι η κλασσική προπονήτρια που κάνει την προπόνηση και πάει σπίτι της και τέλος. Η πόρτα του γραφείου μου είναι ανοιχτή, αρκετές ώρες πριν ξεκινήσει η προπόνηση και μετά την προπόνηση. Δεν βλέπω τον αθλητή ως επαγγελματία μόνο αλλά και ως άνθρωπο.

Τι συμβουλές θα έδινες σε νέα παιδιά που θέλουν να παίξουν μπάσκετ και να φτάσουν ψηλά;
Δυστυχώς η σημερινή νεολαία τα παρατάει εύκολα και αυτό έχει να κάνει με τους γονείς, οι οποίοι είναι πάρα πολύ παρεμβατικοί. Επεμβαίνουν και στο κομμάτι της προπόνησης και στο κομμάτι του σχολείου και όταν ένας μικρός πάει σε μία ομάδα και δεν του αρέσει κάτι φεύγει και πάει σε άλλη ή τα παρατάει. Ίσως και εμείς οι προπονητές να κάνουμε λάθη και να μην δίνουμε τα σωστά κίνητρα στα παιδιά. Εγώ θα συμβούλευα τα νέα παιδιά να βάλουν πραγματικές ώρες προπόνησης μέσα στο γήπεδο και να δουλέψουν εκτός από τις ομαδικές προπονήσεις και στο ατομικό κομμάτι αν θέλουν να πετύχουν. Να μείνουν μακριά από καταχρήσεις (τσιγάρα, ποτά, ξενύχτια), αφού δεν βοηθούν στον αθλητισμό Επίσης το γυμναστήριο είναι κάτι που χρειάζεται.

Coffee House